‘Niets doen is geen optie’ is het thema, of als je wilt, de slogan van de vredesweek van dit jaar. We mogen niet stil blijven, we mogen niet wegkijken bij wat er met name in Gaza, Oekraïne en Soedan gebeurt. De verschrikkelijke en schokkende beelden, die onze veilige huiskamers binnenkomen en die je eigenlijk liever niet wilt zien, raken de meesten van ons diep. Maar ze doen ook een appèl op ons, want niets doen is geen optie. Echter, wat kun je? Ik heb het me vaak afgevraagd en voel me vooral machteloos. Het is allemaal zo groot, zo politiek. Zo onrechtvaardig; een paar machtswellustelingen houden de wereld in hun greep. Wat kan ik dan doen?

Misschien toch meer dan je denkt. Een petitie is snel en makkelijk ondertekend, al of niet met een extra donatie. Meedoen aan een Rode lijn demonstratie is ook een optie. In Den Haag of op een station in Nederland. In Driebergen kun je elke donderdag van 18.00 uur tot 18.30 uur met potten en pannen luid van je laten horen dat jij een rode lijn trekt. Tot hier en niet verder, is de boodschap aan de overheid. Een aansporing om namens Nederland actie te ondernemen tegen de Israëlische overheid, zij heeft overduidelijk een grens overschreden. Wat het Israëlisch leger doet is niet meer te scharen onder verdediging, maar is genocide, zegt ook een onderzoekscommissie van de Verenigde Naties. Ik ben nog niet in de gelegenheid geweest om mee te doen. Maar iemand die wel geweest was vertelde dat het voor hem in ieder geval bevrijdend was.