Weg van de wereld

We keken er lang naar uit. Vijf nachten in een hut op de Hardangervidda in Noorwegen. Weg van alles. Alleen met elkaar, met de bergen, de meren, de planten en de dieren en de stilte. Bijna tot op de dag van vertrek was het spannend of we konden gaan. Maar met een PCR test voor de doorreis door Denemarken en voldoende vaccinatie voor Noorwegen is het gelukt. Net op tijd, hoorden we toen we terug waren. Een paar dagen later waren we Noorwegen misschien niet meer in gekomen. Wij hadden geluk. Het was een hele bijzondere week, samen met mijn moeder, mijn broer en mijn dochter. Lees verder

Ruimte voor de rivier

Kolkende watermassa’s door de straten wezen ons vorige week op ruwe wijze op de gevolgen van  klimaatverandering. Ongekend zware regenbuien boven de Eifel, Zuid Limburg en de Ardennen zorgden ervoor dat kleine beekjes veranderden in woeste stromen, die aan hun eigen bedding niet genoeg hadden. Het water laat een spoor van verwoesting na, en veel leed voor mens en dier. Lees verder

Gedichtbankje

Nu het ’s avonds weer zo lang licht is en nog lekker warm, maak ik zo nu en dan een avondwandeling(etje). Een klein rondje was de bedoeling. Een landgoedeigenaar heeft echter een klein stukje van ‘zijn eigen weg’ hermetisch afgesloten, waardoor we nu zeker 1,5 km moeten omlopen. Maar daardoor kwam ik wel langs het gedichtbankje. Lees verder

Mijmeringen bij een afbeelding

Een aantal maanden geleden heb ik voor de Raad van Kerken samen met Christiaan Hogenhuis een artikel geschreven over kerk en duurzaamheid en de rol van de kerk in de samenleving. Bij het artikel was een mooie afbeelding geplaatst; planten en dieren die samen de ronde aarde vormen die wordt gedragen door een hand. Dit soort afbeeldingen bestaan in allerlei varianten, maar deze vond ik bijzonder mooi. Hij deed me denken aan een grotschildering. Maar toen ik wat nauwkeuriger keek kwamen er vragen bij mij boven. Wat wil deze afbeelding eigenlijk zeggen? Van wie is die hand? Lees verder