Stuifmeel op de kop

Het was best wel warm, de afgelopen week. Wat een zegen is het dan om dichtbij het bos te wonen. Daar heb ik nog eindeloos in de schaduw kunnen wandelen, zonder dat het te warm was. Ik heb echt te doen met iedereen die in de stad woont waar schaduw soms ver te zoeken is. Zondagochtend heb ik samen met mijn collega ‘vrouw van de kerk’ een viering verzorgd, waarin de natuur en hoe we daarmee om kunnen gaan centraal stond. s’Middags ging ik een wandeling maken en kreeg het ene na het andere cadeautje. Een muisje dat snel het kleine paadjes overstak, maar daarna doodstil bleef zitten en zich liet bekijken, terwijl het mij wel goed in de gaten hield met zijn (haar?) glimmende kraaloogjes. Even later zat er een grote bonte specht heel laag in de boom verwoed naar insecten te zoeken. Pas na een tijdje vloog die wat verder. Wat is het toch een mooie vogel. Maar het leukste was iets wat ik nog nooit eerder had gezien.

Lees verder

Leren leven van verwondering

De natuur zit zo wonderlijk mooi in elkaar. Neem de gerande schijnspurrie, een plantje met wit-paarse bloemetjes. Het groeit langs de randen van slenken bijvoorbeeld op Schiermonnikoog. En twee keer per dag worden ze overspoeld door de vloed, die diep in de slenken doordringt. Maar de plant wil het stuifmeel natuurlijk wel droog houden. Zodra het bloempje wordt overspoeld sluiten de bloemblaadjes zich bliksemsnel waardoor ze een luchtbelletje invangen dat het stuifmeel beschermt. Als het water dan weer zakt gaat de bloem open en kunnen de bijen weer voor de bestuiving zorgen. Ik vind dat soort oplossingen in de natuur eindeloos fascinerend.

Lees verder

Camino Hoya de Huesca in april

Wat een verschil met februari!! Toen was de kleur van het landschap vooral bruin, waartegen de amandelbloesem opvallend rose of wit afstak. Nu was het overal groen met gele accenten van de brem. Met Agro Natura gingen we voor het eerst in april naar dit gebied in de uitlopers aan de zuidkant van de Pyreneeën. Natuurlijk had ik gehoopt op veel meer bloeiende bloemen en kruiden dan in februari. Maar het overtrof mijn stoutste verwachtingen. Het geel van de verschillende soorten brem, het wit van bloesembomen die de hogere hellingen tooiden en het rood van de klaprozen in de bermen. Het paars van in het wild bloeiende irissen. En de verrassing van alle kleine bloemetjes in allerhande kleuren. Gele narcisjes die gewoon op het pad groeiden. Leverbloempjes, paars en wit, een lust voor het oog. Verschillende soorten primula’s (sleutelbloemen) die je bij ons vooral in tuinen ziet, stonden hier gewoon in het bos. Graag neem ik je mee op deze tocht aan de hand van fotocollage. Volgende week de bloemen.

Lees verder

Tekenen van hoop

Twee weken was ik bij een bijeenkomst in de leergang van Space and Grace voor kerkvernieuwers. Het thema van de middag was ‘Laudato si’ als bron van hoop’ met de centrale vraag hoe kerkgemeenschappen een bijdrage kunnen leveren om de menselijke aanslag op de aarde te veranderen in een loflied op de schoonheid van de schepping en de grootsheid van haar Schepper. Het bijzondere van de middag was dat kunst werd gebruikt om met elkaar in gesprek te komen.

Lees verder