Verspillingsvrije week

Wees geprezen mijn Heer, door onze zuster moeder aarde, die ons voedt en leidt en allerlei vruchten voortbrengt, bonte bloemen en planten. Dit is een strofe uit het Zonnelied van Franciscus van Assisi. Helaas bereiken veel van die vruchten ons bord niet en belanden ze voortijdig al op de composthoop, in de vergister of worden ze afgewaardeerd als veevoer. Of ze verdwijnen als restjes in de kliko. Deze week is het de zogenaamde verspillingsvrije week, waarin we worden uitgedaagd om geen voedsel weg te gooien. En die aandacht is nog hard nodig. Lees verder

Noveen Laudato si’ week, dag 6

Ga, en herstel mijn huis

Dagelijks openingsgebed

Kom, Heilige Geest,
vervul ons hart met uw goedheid en genade,
ontsteek het vuur van Uw liefde in ons.
God van liefde, we bidden U
dat onze liefde voor U mag groeien,
zodat wij recht doen en ons laten raken
door de schreeuw van de armen
en met eerbied en zorg omgaan met uw schepping.
Door Christus, onze Heer.
Amen Lees verder

Zorg voor de aarde, herstel van de wereld

Een paar maanden geleden attendeerde een koorlid mij op een boekje ‘Zorg voor de aarde, herstel van de wereld.’ Ze dacht dat het mij wel zou aanspreken, en daar had ze gelijk in. In het boekje staan levensbeschouwelijke reacties uit vier verschillende bronnen op de ecologische crisis. Het is een initiatief van de Stichting PaRDeS en zij vroeg de auteurs: “In 2020 willen we opnieuw een publicatie laten verschijnen, en deze keer zal die gaan over het ‘herstel van de aarde’ gezien als een aan de mensheid geschonken gave waarmee zij met zorg en aandacht dient om te gaan. [ ] Wij zouden jullie willen vragen om vanuit jullie kennis, kunde en wijsheid in een essay na te willen denken over de mondiale klimaatcrisis en die in gesprek te brengen met bronnen van wijsheid uit de traditie, waarin jullie geworteld zijn als ook met initiatieven in jullie cultuurpolitieke leefomgeving waarin een nieuwe verhouding in de zorg voor de aarde en voor de schepping zichtbaar wordt.” Lees verder

Afwenteling

In mijn vorige blog schreef ik n.a.v. een uitspraak van psychiater/filosoof Damiaan Denys waarin hij stelde dat het een goede zaak is dat het coronavirus voornamelijk zwakke en zieke mensen treft en ons daarmee verlost van een bevolkingsgroep die zwaar op de maatschappij drukt. Een uitspraak die nogal bot overkomt en tegen ons gevoel van medemenselijkheid ingaat. Mensen hebben immers een eigenwaarde, die druk je niet uit in economische termen. Ik eindigde mijn blog met een gewetensvraag. We kunnen wel schrikken van zo’n uitspraak als van Denys. Maar als we eerlijk naar ons economisch systeem kijken, accepteren we dan niet impliciet dat veel kwetsbare en arme mensen, planten, dieren een leefbaar bestaan onmogelijk gemaakt wordt? Is er in dit systeem respect voor de eigenwaarde van de aarde en al haar levensvormen? Lees verder

Goede zaak?

“Het coronavirus is vooral gevaarlijk voor mensen die oud en zwak zijn. Dat is dus een goede zaak. Het verlost ons van een zwakke bevolking die ziek is en zwaar op de maatschappij weegt”, zei psychiater/filosoof Damiaan Denys in de Standaard. Zo, los van de context van het hele artikel, komt dit wel heel hard en koud over (Ik weet niet hoe dit is in het originele artikel. Bij het zoeken daarnaar liet de techniek mij helaas in de steek). Ik las deze uitspraak van Denys in een column van Stevo Akkerman (Trouw, 6 april 2020). Hij schrok, net als ik, van deze gedachtegang. Dat zit hem in het oordeel dat eruit spreekt, het is een goede zaak, want ze drukken zwaar op de maatschappij. Zo gaan we toch niet met mensen om? Heeft niet elke mens een eigenwaarde? Is niet elk mens uniek, gewild en geliefd door God, geliefd door dierbaren en zelf ook een dierbare? Staan wij niet op de schouders van alle ouderen? Lees verder