Zorg voor de aarde, herstel van de wereld

Een paar maanden geleden attendeerde een koorlid mij op een boekje ‘Zorg voor de aarde, herstel van de wereld.’ Ze dacht dat het mij wel zou aanspreken, en daar had ze gelijk in. In het boekje staan levensbeschouwelijke reacties uit vier verschillende bronnen op de ecologische crisis. Het is een initiatief van de Stichting PaRDeS en zij vroeg de auteurs: “In 2020 willen we opnieuw een publicatie laten verschijnen, en deze keer zal die gaan over het ‘herstel van de aarde’ gezien als een aan de mensheid geschonken gave waarmee zij met zorg en aandacht dient om te gaan. [ ] Wij zouden jullie willen vragen om vanuit jullie kennis, kunde en wijsheid in een essay na te willen denken over de mondiale klimaatcrisis en die in gesprek te brengen met bronnen van wijsheid uit de traditie, waarin jullie geworteld zijn als ook met initiatieven in jullie cultuurpolitieke leefomgeving waarin een nieuwe verhouding in de zorg voor de aarde en voor de schepping zichtbaar wordt.” Lees verder

Mijmeringen bij een afbeelding

Een aantal maanden geleden heb ik voor de Raad van Kerken samen met Christiaan Hogenhuis een artikel geschreven over kerk en duurzaamheid en de rol van de kerk in de samenleving. Bij het artikel was een mooie afbeelding geplaatst; planten en dieren die samen de ronde aarde vormen die wordt gedragen door een hand. Dit soort afbeeldingen bestaan in allerlei varianten, maar deze vond ik bijzonder mooi. Hij deed me denken aan een grotschildering. Maar toen ik wat nauwkeuriger keek kwamen er vragen bij mij boven. Wat wil deze afbeelding eigenlijk zeggen? Van wie is die hand? Lees verder

Dat het loflied blijft klinken

In de psalmen, maar in veel meer Bijbelteksten en ook in het zonnelied van Franciscus van Assisi zingt heel de schepping Gods lof, of wordt daartoe opgeroepen. ‘Zijn pracht straalt over aarde en hemel’ staat boven psalm 148 in de Willibrord vertaling van 1995. De psalm roept heel de kosmos op, van de hemel en haar bewoners tot de aarde met haar wateren en alles wat er leeft, inclusief de mens om God te loven. Lees verder

Dat een nieuwe wereld komen zal

Mijmeren over de na-coronatijd. We doen het denk ik allemaal, ieder op zijn of haar eigen manier. Wat nemen we mee van deze rare tijd? Wat hebben we gemist? Wat vonden we juist fijn? Wat willen we houden, wat zouden we anders willen?

Wat we volgens mij vooral missen, is ‘de ander’; ouders, kinderen, partners, vrienden, koorleden, sportmaatjes. Zelfs school werd door een groot aantal kinderen gemist, vooral de juffen, meesters, vriendjes en vriendinnetjes. Al het andere viel daarbij in het niet. Lees verder

Met lichte tred

De kaft wekt al het verlangen om te gaan wandelen. Wat zou ik graag dat weggetje aflopen. Het boek ‘Met lichte tred’ van Ton Lemaire is aan de ene kant een uitnodiging om naar buiten te gaan, om je al wandelend te laten opnemen in je omgeving. Aan de andere kant is het een aanklacht tegen het vooruitgangsdenken; de vlucht vooruit, waarin alles meer en sneller moet. Het is een mooi boek om te lezen in de adventsperiode, een tijd waarin we verlangend uitzien naar …… ja, naar wat eigenlijk? Lees verder