De vorige keer schreef ik al dat er afgelopen jaar veel is gebeurd in mijn leven. Daar ga ik nu niet over uitwijden, maar één van de gevolgen was dat ik me enigszins had teruggetrokken uit de wereld. Ik las geen krant meer, keek niet naar het journaal. Maar ik las ook geen boeken van betekenis meer (wel heel veel thrillers en andere romans om de werkelijkheid te ontvluchten) en ik ging niet meer naar inspirerende bijeenkomsten. Terugkijkend besef ik dat ik spiritueel helemaal was opgedroogd. Gelukkig lag er nog een boek bovenop de stapel dat ik in een onbewaakt moment opensloeg en ging lezen. Meteen was ik gegrepen en merkte ik hoezeer ik dit soort boeken gemist had. Het was alsof met het openen van het boek ook in mijzelf weer iets open ging.
Lees verderschepping
Is de mens goed voor de Aarde?
Onlangs werd ik geïnterviewd voor het kerkblad van de protestantse gemeente bij ons in het dorp. De rode draad van het interview was wat natuur voor mij betekent in relatie tot (mijn) geloof. Een grote vraag, die uiteindelijk ook leidde tot de vraag: “Denk je dat de Aarde beter af is zonder de mens?” Het is een vraag die ik niet zomaar met een “ja” of een “nee” kon of kan beantwoorden. Wat is beter? Wie of wat bepaalt dat? Is het niet vooral de mens die denkt in beter of slechter? Beter voor wie of wat?
Lees verderTekenen van hoop
Twee weken was ik bij een bijeenkomst in de leergang van Space and Grace voor kerkvernieuwers. Het thema van de middag was ‘Laudato si’ als bron van hoop’ met de centrale vraag hoe kerkgemeenschappen een bijdrage kunnen leveren om de menselijke aanslag op de aarde te veranderen in een loflied op de schoonheid van de schepping en de grootsheid van haar Schepper. Het bijzondere van de middag was dat kunst werd gebruikt om met elkaar in gesprek te komen.
Lees verderWat de stilte kan brengen
Afgelopen zondag (Dag van de Stilte) mocht ik weer voorgaan bij ons in de kerk. Tijdens de voorbereiding voor deze viering kwam er een herinnering bij mij boven. Ik was tiener en liep in een drukke winkelstraat in Den Haag. In mijn herinnering kwam er plotseling een vrouw naar mij toe en vroeg of zij voor mij mocht bidden. Nog voordat ik iets kon antwoorden pakte ze me bij de arm en leidde me richting de etalages. Daar stonden we ingeklemd tussen de langslopende mensen en de etalageruit en begon ze te bidden. Ze zal het met al haar ziel en zaligheid en goede bedoelingen gedaan hebben. Maar ik voelde me vooral overrompeld en erg ongemakkelijk, opgelaten, bekeken. Dit was niet hoe ik gewend was te bidden.
Er zijn vele manieren om te bidden. In de evangelielezing laat Jezus zijn leerlingen, en dus ook ons, zien dat de manier waarop je bidt, veel zegt over je zelf. In het gebed komt je ware aard naar boven. Jezus zelf zocht vaak een eenzame, stille, plek op om te bidden. Waar vind je nog een stille plek in je eigen woonomgeving?
Handboek kerkvergroeners
Ongeveer een jaar geleden werd ik benaderd door Carla Dik-Faber, projectleider bij GroeneKerken. Ze vroeg me of ik mee wilde schrijven aan een handboek voor kerkvergroeners. Die kunnen immers wel een steuntje in de rug gebruiken. Ze vroeg mij speciaal voor een verdiepend hoofdstuk, omdat (kerk)vergroenen niet een lijstje met karweitjes mag worden dat, uit een drammerig rechtvaardigheidsgevoel, moet worden afgewerkt. “Kun jij iets dieper ingaan op de spirituele kant van duurzaamheid?” Natuurlijk wilde ik dat. Het was een uitdaging die ik wel aan wilde gaan.
Lees verder
