Magic moments

De vorige keer schreef ik al over het boek “Leven in verbinding” van prinses Irene. Daarin schrijft ze dat onderzoek naar de houding van Nederlanders ten opzichte van de natuur heeft uitgewezen dat wij ons steeds meer partner en deelgenoot weten van die natuur. En wat misschien nog belangrijker is: we gaan het soms ook voelen.

Magic moments

boom aan water

Heeft u ze weleens beleefd? Die momenten waarop je je ineens één voelt met al het leven om je heen? Magic moments, noemt prinses Irene ze. Het zijn bijzondere momenten die je zomaar kunnen overkomen; als je kijkt naar de sterrenhemel, geniet van een zonsondergang of als je stil zit midden op de hei. Ik heb zulke momenten een paar keer mogen ervaren. Aan de ene kant zijn ze overweldigend. Aan de andere kant geven ze me een onbeschrijfelijk gevoel van rust en vrede. Een gevoel van thuiskomen.

Verwondering

zonnedauw

Zulke momenten overkomen je. Ik denk dat je ze niet kunt oproepen. Je kunt er echter wel open voor staan. Dat begint volgens mij met verwondering. Verwondering voor al wat leeft. Verwondering voor het kleine; zoals een insect, de druppeltjes op de zonnedauw. Verwondering voor het grootse; de wijde uitzichten of de sterrenhemel. Verwondering over hoe alles in de natuur is gevormd en in elkaar steekt. Verwondering hoe alles op elkaar is afgestemd en samenhangt.

Vreugdevolle verantwoordelijkheid

Je verbonden weten met de Aarde en al het leven op Aarde heeft natuurlijk ook consequenties. Dan zien we dat niets op zichzelf staat. Dat alles wat we doen invloed heeft op alles om ons heen. We zijn allemaal deel van de gemeenschap van leven. En wij zijn als enige soort, met ons verstand, in staat om de consequenties van ons handelen te overzien. Tenminste, als we daartoe bereid zijn. Dat maakt ons verantwoordelijk voor alles wat we doen én denken. Dat klinkt misschien zwaar, maar het geeft juist ons leven zin. Want wat is er mooier om vol vreugde bij te dragen aan de toekomst van het leven?

Advertenties

Leven in verbinding

Een paar weken geleden ben ik eindelijk eens begonnen met het opruimen van de stapels op mijn bureau. Eén daarvan was een stapel ‘nog te lezen’ tijdschriften, waaronder een flink aantal exemplaren van Volzin, een magazine voor religie en samenleving. Zo nu en dan krijg ik weer een stapel van mijn schoonvader. Ik blader ze door en scheur uit wat me de moeite waard lijkt. De rest gaat bij het oud papier. Daarna ga ik met de uitgescheurde artikelen op de bank zitten om ze te lezen. Zo kwam ik terecht bij een interview met Matthijs Schouten (Volzin maart 2016) over “Natuur is de nieuwe religie”.

Deel van de natuur

Matthijs Schouten is ecoloog, filosoof en noemt zichzelf student in het boeddhisme. Het artikel gaat over het belang van onze houding ten opzichte van de natuur voor hoe we omgaan met de Aarde.  Zijn uitgangspunt is: “Mensen zijn onderdeel van de natuur. Ons welzijn is ermee verbonden”. Hiermee kan ik alleen maar volledig instemmen en is precies wat ik in de cursus ‘Leven in verbondenheid’ wil overdragen en laten ervaren. Want weten is niet genoeg, we moeten het ook voelen.

Boek: Leven in verbinding

boek leven in verbindingIn het artikel werd het boek ‘Leven in verbinding’ (2010) genoemd dat Schouten samen met Irene van Lippe-Biesterfeld heeft geschreven. Het boek bestaat uit 6 lezingen die Irene onder de vlag van het NatuurCollege, heeft gegeven, gevolgd door een gesprek met Matthijs Schouten. Ik heb het boek direct bij de bieb geleend en het in één ruk uitgelezen. De lezingen waren een feest van herkenning. Ook van Lippe-Biesterfeld gaat uit van “Wij zijn natuur”. Ze onderstreept het belang van verbinding met de natuur, het gevoel van één zijn met de natuur, voor de eigen innerlijke groei. “Als we de verbinding tussen mens en natuur en de buiten- en binnenwereld bewust leven, beleven, voelen, wordt het begrip duurzaamheid levend en deel van ons zelf”. “Als we verbonden zijn met al het leven om ons heen en met onszelf, dan manifesteert zich het authentieke Zijn.”

Duurzaamheid en algemeen welzijn

In het nagesprek vraag Schouten aan haar: Realiseer je je dat je bij deze levensvisie het begrip duurzaamheid een veel bredere en diepere invulling geeft dan algemeen gebruikelijk is? Je verbreedt het door duurzaamheid te betrekken op het welzijn van alle levende wezens. Je verdiept het door het te verbinding met wat jij authentiek Zijn noemt. Deze opmerking van Schouten zette mij weer op scherp. Soms vraag ik mezelf wel eens of ik de mensen die naar mijn lezingen komen wel iets nieuws vertel. De mensen die komen zijn meestal al heel bewust bezig met bijvoorbeeld het scheiden van afval, duurzame hernieuwbare energie en de herkomst van hun voedsel. Dit is wat je de buitenkant van duurzaamheid zou kunnen noemen. De verbinding tussen duurzaamheid en het algemeen welzijn van alle schepselen, van heel de natuur en de verbinding met jezelf, dat is dan wat Matthijs Schouten en Irene van Lippe-Biesterfeld de binnenkant van duurzaamheid noemen. Dat is het vernieuwende. Ik noem het de spiritualiteit van duurzaamheid. Dat is waar veel mensen naar op zoek zijn.  En dat authentieke Zijn, dat noem ik God.

Korstmos

Op de ochtend van Hemelvaart gingen we, vanuit alle locaties van de parochie, op weg naar Doorn. We begonnen met een kort moment van inkeer om stil te staan bij het hoogfeest van Hemelvaart. Het mooie hiervan was dat het fietstochtje meer werd, dan gezellig samen fietsen. Het werd een symbool voor de weg die wij elke dag gaan, heel ons leven. We werden erop uitgestuurd met de volgende woorden. Lees verder

Vasten, een kuur in soberheid

De vastentijd is traditioneel een periode van bezinning, sober leven en aandacht voor anderen. Paus Franciscus wijst in zijn encycliek Laudatio Si’ ons erop dat soberheid een deugd is die we nodig hebben om samen zorg te dragen voor ons gemeenschappelijk huis. De vastenperiode is een uitgelezen moment om te oefenen in soberheid. Lees verder

Kerstgedachte

Sinterklaas had nog maar net hielen gelicht of de Kerstman arriveerde al met toeters en bellen in Maastricht, compleet met slee en rendieren. Nu woont de Kerstman voor een paar weken in en huis op het Vrijthof, dat deel uitmaakt van de jaarlijkse kerstmarkt.

 

Commercie

Ik heb niks tegen kerstmarkten. Ik verkoop mijn bijenwasdoeken ook wel eens op een kerstmarkt. Meestal zijn ze best gezellig, met leuke kramen, muziek, houtvuurtjes en natuurlijk van alles te eten en te drinken. Het past ook wel bij de donkere tijd van het jaar. Maar is het ook kerst?  Toen ik het item over de Kerstman in Maastricht zag op het nieuws, dacht ik wel dat het lijkt of van kerstmis alleen maar de verpakking overblijft. De inhoud raakt verloren. Stijn Fens zei het zo “Arm Maastricht, God verlaten en de commercie omarmd.” (Trouw 17-12-2016).

 

In jouw hart

Wat was het dan ook mooi om kort daarna het artikel “Vandaag is het Kerst” te lezen in Straatnieuws, De Utrechtse Daklozenkrant. De schrijfster was naar de dagopvang van het Catharijnenhuis gegaan om daar aan dak- en thuislozen te vragen wat de gemeenschap kan doen om de kersttijd ook voor hun een fijne tijd te maken. Ze schuift aan bij twee vijftigplussers die elkaar broer noemen. Het gesprek waaiert alle kant uit, maar uiteindelijk komt Kerstmis ter sprake. De ene broer filosofeert: “De gedachte van kerst is dat het kind niet in Maria wordt geboren, maar in jouw hart. Dat is de kern, als je dat toelaat dan ga je kerstmis verstaan.” Dan mijmert hij verder dat mannen en vrouwen allebei moeder zijn. Een moeder zorgt altijd voor haar kind. Zo is er altijd liefde.

kerststal plafond kerk basel

Omgekeerde wereld

De andere broer wijst op het belang dat het de herders waren, de mensen aan de rand van de samenleving, en niet de koning of de minister die naar Jezus werden gebracht. Het kerstverhaal laat hiermee zien dat eenvoudige mensen net zo belangrijk zijn als de hoge heren en de rijken. Dan komt het gesprek op rijkdom.

 

Rijkdom

Rijkdom heeft volgens de broers weinig te maken met geld. “Rijkdom is delen door gesprek, door open vragen te stellen en door naar elkaar te luisteren. Precies wat er in dit gesprek gebeurt.” “Net zoals nu met hem, wij kennen elkaar ook pas anderhalf uur!” De twee verwante zielen blijken helemaal geen broers te zijn. Ze zeggen het gewoon omdat ze in elkaar een verwantschap voelen. Is dat niet prachtig?

 

Advies van Broer

Het advies van Broer is: “Neem kerst niet als een verhaal, want kerst zit in jezelf. Handel daarnaar en neem een dakloze mee naar huis.” Ja, denk ik dan, je hebt ergens natuurlijk wel gelijk, maar toch doe ik het niet. Bij mij blijft het bij het voornemen om wat vaker een praatje te maken met de straatkrant verkoopster. Niet alleen maar snel even een krantje kopen, maar delen door gesprek.

 

Ik wens jullie allemaal een warm en betrokken Kerstfeest en een inspiratievol 2017.

 

Bron: Artikel “Vandaag is het Kerst”. Verschenen in Straatnieuws nr 17, 2016 en geschreven door Franca Duym.