De vorige keer schreef ik al dat er afgelopen jaar veel is gebeurd in mijn leven. Daar ga ik nu niet over uitwijden, maar één van de gevolgen was dat ik me enigszins had teruggetrokken uit de wereld. Ik las geen krant meer, keek niet naar het journaal. Maar ik las ook geen boeken van betekenis meer (wel heel veel thrillers en andere romans om de werkelijkheid te ontvluchten) en ik ging niet meer naar inspirerende bijeenkomsten. Terugkijkend besef ik dat ik spiritueel helemaal was opgedroogd. Gelukkig lag er nog een boek bovenop de stapel dat ik in een onbewaakt moment opensloeg en ging lezen. Meteen was ik gegrepen en merkte ik hoezeer ik dit soort boeken gemist had. Het was alsof met het openen van het boek ook in mijzelf weer iets open ging.
Lees verderSpiritualiteit
Een bron worden
Het werd me in de schoot geworpen. Ik mocht voorgaan op 8 maart, derde zondag van de veertigdagentijd, maar ook internationale vrouwendag. En toeval of niet, er stond een evangelieverhaal van Johannes (4, 5-42) op het rooster waarin een vrouw de hoofdrol speelt. Mooier kun je het niet krijgen. Ik vind het echt een bijzonder verhaal; een Samaritaanse vrouw, dus geen Joodse, getuigt als eerste dat Jezus de Messias is. Ze had hem ontmoet bij de bron, waar ze water ging halen en ze waren met elkaar in gesprek geraakt. Jezus weet haar in dat gesprek op waarde te schatten. Ze is voor hem een gelijkwaardige gesprekspartner. En omdat hij in haar een ware leerling/apostel ontwaart, maakt hij zich bij haar bekend als zijnde de Messias.
Lees verderWinterwandeling
In de laatste week van januari maakten we onze winterwandeling in de serie ‘Stiltewandelingen door de seizoenen’. Met een gedicht van Jeanette van Osselen gingen we op pad.
Gezegend zijn we met de seizoenen
van hogerhand ons toebedeeld
om ons te spiegelen, binnen en buiten,
knielen en zaaien, oogsten en danken,
leven als de seizoenen
is steeds opnieuw lucht krijgen
van Gods schepping.
Marijke van der Giessen maakte een mooi fotoverslag dat ik met jullie mag delen.
Lees verderWat de stilte kan brengen
Afgelopen zondag (Dag van de Stilte) mocht ik weer voorgaan bij ons in de kerk. Tijdens de voorbereiding voor deze viering kwam er een herinnering bij mij boven. Ik was tiener en liep in een drukke winkelstraat in Den Haag. In mijn herinnering kwam er plotseling een vrouw naar mij toe en vroeg of zij voor mij mocht bidden. Nog voordat ik iets kon antwoorden pakte ze me bij de arm en leidde me richting de etalages. Daar stonden we ingeklemd tussen de langslopende mensen en de etalageruit en begon ze te bidden. Ze zal het met al haar ziel en zaligheid en goede bedoelingen gedaan hebben. Maar ik voelde me vooral overrompeld en erg ongemakkelijk, opgelaten, bekeken. Dit was niet hoe ik gewend was te bidden.
Er zijn vele manieren om te bidden. In de evangelielezing laat Jezus zijn leerlingen, en dus ook ons, zien dat de manier waarop je bidt, veel zegt over je zelf. In het gebed komt je ware aard naar boven. Jezus zelf zocht vaak een eenzame, stille, plek op om te bidden. Waar vind je nog een stille plek in je eigen woonomgeving?
Niets doen is geen optie II
Vrede, daar verlangen we denk ik allemaal naar. Vrede, overal en voor iedereen. Hoe kunnen we daar zelf aan bijdragen? Want niets doen is geen optie! Daar ging het over in de vredesweek. De vorige keer schreef ik al over de vredeswandeling die we in Driebergen maakten. Ondertussen hebben we ook de oecumenische vredesviering gehad. Ook daar ging het om de vraag wat je meer kunt doen dan het gewone? Als individu, maar ook als kerk. Met de viering hoopten we de aanwezigen te inspireren om niet met de vraag ‘Wat kan ik doen?’ naar huis te gaan, maar met het idee ‘Dat ga ik doen!’
Lees verder
