Afgelopen zondag sloten we in Driebergen de ‘week van gebed voor eenheid’ af met een oecumenische viering. Het is een jaarlijks terugkerende week waarin miljoenen christenen over de hele wereld samen bidden. Om te beleven dat we verbonden zijn – met God én met elkaar. Dit jaar is de week voorbereid door christenen uit Armenië. Het is goed om je te realiseren dat de Armeense kerk één van de oudste kerken ter wereld is en daarmee een kerk is die ons verbindt met de wórtels van het christendom. In de brieven van Paulus lezen we hoe het ging in die jonge christengemeenten. Eenheid was daarin nog helemaal niet zo vanzelfsprekend. Er moest nog veel geleerd worden, en dat is nu, ruim 2000 jaar later, nog steeds zo. Maar verschillen in inzicht, in manieren van doen, maar ook in wat en hoe we precies geloven hoeft de eenheid, die is gebaseerd op Gods liefde, niet in de weg te staan. Als we met een open oor en hart naar elkaar kunnen luisteren dan kunnen die verschillen juist heel verrijkend werken. En dat zie je terug in de oecumenische viering.

Kijk hier naar de viering

Lees hier de overweging die ik mocht houden.

Toen ik vanmorgen naar Utrecht fietste kwam ik het voorbeeld tegen bij het bericht dat ik vanmorgen gepost had. Rechts op de foto een eik, links een beuk. Het blad van beide bomen verkleurt, maar dat van de beuk glanst en straalt. Dat van de eik niet of veel minder. Het is natuurlijk nooit altijd ‘zo zwart-wit’, want in de natuur bestaan zoveel gradaties. Maar er is echt verschil. Let er maar eens op.