Afgelopen zondag sloten we in Driebergen de ‘week van gebed voor eenheid’ af met een oecumenische viering. Het is een jaarlijks terugkerende week waarin miljoenen christenen over de hele wereld samen bidden. Om te beleven dat we verbonden zijn – met God én met elkaar. Dit jaar is de week voorbereid door christenen uit Armenië. Het is goed om je te realiseren dat de Armeense kerk één van de oudste kerken ter wereld is en daarmee een kerk is die ons verbindt met de wórtels van het christendom. In de brieven van Paulus lezen we hoe het ging in die jonge christengemeenten. Eenheid was daarin nog helemaal niet zo vanzelfsprekend. Er moest nog veel geleerd worden, en dat is nu, ruim 2000 jaar later, nog steeds zo. Maar verschillen in inzicht, in manieren van doen, maar ook in wat en hoe we precies geloven hoeft de eenheid, die is gebaseerd op Gods liefde, niet in de weg te staan. Als we met een open oor en hart naar elkaar kunnen luisteren dan kunnen die verschillen juist heel verrijkend werken. En dat zie je terug in de oecumenische viering.

Kijk hier naar de viering

Lees hier de overweging die ik mocht houden.

Toen ik vanmorgen naar Utrecht fietste kwam ik het voorbeeld tegen bij het bericht dat ik vanmorgen gepost had. Rechts op de foto een eik, links een beuk. Het blad van beide bomen verkleurt, maar dat van de beuk glanst en straalt. Dat van de eik niet of veel minder. Het is natuurlijk nooit altijd ‘zo zwart-wit’, want in de natuur bestaan zoveel gradaties. Maar er is echt verschil. Let er maar eens op.

Afgelopen zondag lazen we in de kerk over de profeet Elia. Elia is op de vlucht voor koningin Izebel, zij wil hem laten doden, in de woestijn beland. Hij is doodop, ziet het niet meer zitten en legt het bijltje erbij neer. Bij het lezen van dit verhaal moest ik gelijk denken aan een voorval tijdens de wandelreis in het Lake District waar ik eerder deze zomer reisleider was. Het werd het begin van mijn overweging. Lees meer

Het is goed als moeders huilen, is een hoofdstuk uit het onlangs verschenen boek Scheppings(t)rouw van Lysanne van de Kamp-Rinzema. ‘Huilende moeders zien we niet. Ze huilen omdat de aarde zucht. Ze huilen om de toekomst van hun kinderen. Het is goed dat moeders huilen.’ Ruim tien jaar geleden begon ik met deze website Groen Geloven, omdat ik ook zo’n huilende moeder was en nog steeds ben. Het huilen stopt niet, maar is wel een noodzakelijke fase in de weg naar handelen. In haar boek schetst van de Kamp, moeder van een peuter, op een toegankelijke wijze hoe zij met haar gezin deze weg gaat. Ze vertelt openhartig hoe de Bijbel, haar geloof en het vertrouwen in God haar hiervoor inspireren, motiveren en troosten. Zij gaat inmiddels weer met een hoopvol hart door het leven. Dat gunt ze andere mensen, die zich door de milieucrisis weggeblazen voelen, ook.

Gister publiceerde ik een blog over de bijeenkomst van In Vrijheid Verbonden. Daarin beloofde ik nog een pdf van de bundel “Koester de toekomst”. Het is een verzameling van artikelen over duurzaamheid en zorg voor de aarde vanuit het perspectief van de zes grootste (religieuze) tradities in Nederland.

U kunt het hier downloaden: Koester de toekomst IVV