In de laatste week van januari maakten we onze winterwandeling in de serie ‘Stiltewandelingen door de seizoenen’. Met een gedicht van Jeanette van Osselen gingen we op pad.
Gezegend zijn we met de seizoenen van hogerhand ons toebedeeld om ons te spiegelen, binnen en buiten, knielen en zaaien, oogsten en danken, leven als de seizoenen is steeds opnieuw lucht krijgen van Gods schepping.
Marijke van der Giessen maakte een mooi fotoverslag dat ik met jullie mag delen.
Afgelopen zondag sloten we in Driebergen de ‘week van gebed voor eenheid’ af met een oecumenische viering. Het is een jaarlijks terugkerende week waarin miljoenen christenen over de hele wereld samen bidden. Om te beleven dat we verbonden zijn – met God én met elkaar. Dit jaar is de week voorbereid door christenen uit Armenië. Het is goed om je te realiseren dat de Armeense kerk één van de oudste kerken ter wereld is en daarmee een kerk is die ons verbindt met de wórtels van het christendom. In de brieven van Paulus lezen we hoe het ging in die jonge christengemeenten. Eenheid was daarin nog helemaal niet zo vanzelfsprekend. Er moest nog veel geleerd worden, en dat is nu, ruim 2000 jaar later, nog steeds zo. Maar verschillen in inzicht, in manieren van doen, maar ook in wat en hoe we precies geloven hoeft de eenheid, die is gebaseerd op Gods liefde, niet in de weg te staan. Als we met een open oor en hart naar elkaar kunnen luisteren dan kunnen die verschillen juist heel verrijkend werken. En dat zie je terug in de oecumenische viering.
Ik kan me niet herinneren dat ik in de eerste week van januari zoveel gewandeld heb. De sneeuw lokt me naar buiten. De verstilling van het landschap voelt als een weldaad voor de ziel in de roerige wereld, waarin heel veel niet goed gaat, echt niet goed gaat. Maar de sneeuw verzacht, dekt het lelijke even toe. Daar laaf ik mij aan, voor het moment.
“Wat een leuke jas”, zeggen mensen nu tegen mij als ik mijn ‘nieuwe’ jas aan heb. “Een Black Friday deal?” “Nee, maar wel een koopje bij de tweedehands klerenwinkel van het Leger des Heils.” De rood-oranje jas met houwtje touwtje hing daar en straalde de boodschap uit: “Ik hang hier voor jou!” Het werkte. Ik heb mij erdoor laten verleiden en ben er erg blij mee. Hij is toch wel een stukje warmer dan mijn oude dun geworden zwarte winterjas. Zo makkelijk en leuk kan duurzaam doen dus zijn. Toch gaapt er nog een groot gat tussen duurzaam willen leven en duurzaam doen. Waarom?
Toen ik vanmorgen naar Utrecht fietste kwam ik het voorbeeld tegen bij het bericht dat ik vanmorgen gepost had. Rechts op de foto een eik, links een beuk. Het blad van beide bomen verkleurt, maar dat van de beuk glanst en straalt. Dat van de eik niet of veel minder. Het is natuurlijk nooit altijd ‘zo zwart-wit’, want in de natuur bestaan zoveel gradaties. Maar er is echt verschil. Let er maar eens op.