De vorige keer schreef ik al dat er afgelopen jaar veel is gebeurd in mijn leven. Daar ga ik nu niet over uitweiden, maar één van de gevolgen was dat ik me enigszins had teruggetrokken uit de wereld. Ik las geen krant meer, keek niet naar het journaal. Maar ik las ook geen boeken van betekenis meer (wel heel veel thrillers en andere romans om de werkelijkheid te ontvluchten) en ik ging niet meer naar inspirerende bijeenkomsten. Terugkijkend besef ik dat ik spiritueel helemaal was opgedroogd. Gelukkig lag er nog een boek bovenop de stapel dat ik in een onbewaakt moment opensloeg en ging lezen. Meteen was ik gegrepen en merkte ik hoezeer ik dit soort boeken gemist had. Het was alsof met het openen van het boek ook in mijzelf weer iets open ging.

Thuiskomen

‘Thuiskomen in de wildernis’ heet het boek en is geschreven door Jason Brown. Het heeft de mooie ondertitel ‘wat ecospiritualiteit ons kan bieden’. In dit boek zoekt Brown naar manieren om ons weer met de Aarde/aarde te verbinden. De plaats van wonen beschouwt hij als een belangrijke toegangspoort. Je verbinden met je eigen plek. Het boek staat vol verhalen waarin hij vertelt over leven van kloosterlingen met wie hij steeds een paar maanden samenleeft en meedoet met het kloosterleven. De monniken wonen vaak vanaf hun intrede de rest van hun leven op dezelfde plek. Het hoort bij hun belofte. Ze zorgen daar voor (herstel van) de schepping en ‘ontginnen op hun eigen plek de verborgen krachten die een sterke relatie met een landschap kenmerken’, zoals Brown dat zo mooi verwoord. In mijn woorden: het landschap wordt een deel van hunzelf en zij deel van het landschap.

Van betekenis zijn

Ook in het winnende essay van de schrijfwedstrijd, die Groene Kerken afgelopen zomer had georganiseerd, gaat het over het belang voor de aandacht voor je eigen plek. Daar kun je verschil maken. Bart de Braal verwijst naar het model van de cirkel van betrokkenheid en de cirkel van invloed uit de koker van Steven Covey. De Braal schrijft ‘de cirkel van betrokkenheid is alles waar jij je zorgen om maakt, maar waar je geen directe invloed op hebt’, zoals bijvoorbeeld klimaatverandering en het in rap tempo verdwijnen van planten- en diersoorten. Blijven hangen in deze cirkel kan je moedeloos maken, en je machteloos doen voelen. Dat moet je dus niet doen. Je bent niet machteloos. Je kunt altijd iets doen en van betekenis zijn in de kleinere cirkel van invloed. Richt daarom je aandacht en energie op die kleinere cirkel, op je eigen omgeving, je eigen plek. Maar daar iets moois van. Wacht niet af, maar begin gewoon ergens en doe het stap voor stap, maar wel met volharding. Door je te richten op je cirkel van invloed gaat deze groeien, houdt de Braal ons voor, en komt er iets tot bloei. En het mooie is, dat je er zelf ook van gaat bloeien.

De Hof van Rhee

Ik heb denk ik zo’n plek gevonden. Ik ga over een poosje naar Assen verhuizen en ben nu bezig om van een kaal huis, samen met anderen, een thuis te maken en de omgeving te verkennen. Zo ging ik een paar weken geleden naar de opendag van de Herenboerderij ‘De Hof van Rhee’. Het is maar een kwartiertje fietsen. Het was een mooie zonnige dag wat er natuurlijk aan bijdroeg dat ik al op de lange ‘oprit’ met een voedselbos in de berm, voelde dat dit een plek is waar je graag wilt zijn. Ik zag een aantal bruine koeien lopen in het weiland, percelen met groenten, varkens die lekker in de modder aan het wroeten waren en in de maisakker hun kostje bij elkaar konden scharrelen. Er was een hele mooie kruidentuin en overal waren plekken om diverse soorten insecten onderdak en nestelgelegenheid te bieden. De aardige vrijwilligers vertelden enthousiast hoe ze deze plek hadden gecreëerd. Zes jaar geleden was het nog een groene woestijn met alleen Engels raaigras. Met veel aandacht voor biodiversiteit, zowel boven- als ondergronds, is het een paradijs geworden. Hier wordt, in gemeenschap, gewerkt aan herstel van de schepping, al zullen de mensen die ik gesproken heb dit waarschijnlijk niet zo noemen. Ik voelde dat ik me ook aan deze plek, aan deze gemeenschap wil verbinden. Daarom ben ik direct proeflid geworden. Vanaf half december mag ik elke zaterdag groenten, mijn deel van de oogst, komen halen. Ik kijk er echt naar uit. De boerenkool staat er veel belovend bij. Die zal vast heerlijk smaken. En voor het nieuwe jaar: de handen uit de mouwen en in de grond. Meewerken aan deze mooie Hof.

Foto’s: M. Hulscher