Het is lang stil geweest van mijn kant. En ook de komende tijd zal ik niet regelmatig een nieuwe blog plaatsen. Er gebeurt gewoon nu te veel tegelijk in mijn privé leven, waardoor mijn hoofd er niet naar staat. Maar eind augustus heb ik nog wel een wandelreis voor Agro Natura begeleid in Rondane, het oudste nationaal park van Noorwegen. Het park is indertijd opgericht om het leefgebied van de wilde rendieren te beschermen. Rondane is een prachtig bergachtig gebied dat zijn vorm heeft gekregen in de laatste ijstijd. Gletsjer sleten U-vormige dalen uit, de gletsjerrivieren zorgden voor de V-vormige. Nu is het een landschap met veel hoogte verschillen, schitterende kleuren en prachtige uitzichten. Kortom een grandioos gebied om mooie wandelingen te maken, vaak boven de boomgrens.
Ook Hendrik Ibsen heeft hier rondgewandeld in opdracht van Noorse overheid om de verhalen van de lokale bevolking op te tekenen. Blijkbaar vertelden de bergbewoners enthousiast over de historische figuur Peer Gynt. De verhalen inspireerden Ibsen in ieder geval om het verhaal van Peer Gynt te vertellen zoals wij dat nu kennen. Edvard Grieg schreef de prachtige muziek bij de toneelversie: de Peer Gynt Suite. Wat is er nu mooier dan wakker te worden bij de ochtendstemming uit deze Suite, waarin Peer Gynt, als hij in Afrika is, met weemoed denkt aan zijn geboortestreek in Noorwegen.
De eerste dag zette direct de toon voor de hele week. Blauwe lucht met daaronder de mooiste kleuren van het licht rendiermos en het rood en groen van de bosbes.Het eerste klimmetje viel voor sommigen niet mee. Het was nog even inkomen.Maar het uitzicht was meer dan de moeite waard.Onderweg waren we niemand tegengekomen. Bij de Peer Gynt hytta, een ‘toeristische trekpleister’, kwamen de wandelaars van alle kanten.Door het dal van de Vesla Ulla wandelden we weer terug naar ons busje,waarmee we weer naar ons gezellige onderkomen reden op Kvamsfjellet.De volgende dag vertrokken we lopend vanuit de accommodatie om Kvamsfjellet te verkennen. We begonnen met een gestage klim tot boven de boomgrens naar deSukkertoppen met uitzicht op het meer dat we de volgende dag zouden rondlopen en in de verte de bergen waar we gister onze wandeling hadden gemaakt.Op de terugweg kregen we nog een klein stukje hoogveen met kruipwilg en veen pluis.Op de derde dag hebben we rond het meer Furusjoen gelopen dat we gister van bovenaf hebben zien liggen. Een relatief vlakke wandeling met veel vlonderpaden.Maar ook klauteren over boomstammetjes die door ijverige bevers waren geveld.We konden dubbel genieten van fantastische wolkenluchten. In de verte de bergtoppen waar we gister bovenop stonden.We troffen een kalm stromende rivier aan. Daarom konden we de brug negeren en met een beetje avontuur onze weg via de stenen naar de overkant vinden. Soms was het even spannend. “Ga ik deze grote stap wel halen?”Om naar het begin van de wandeling te gaan voor dag 4 hebben we eerste een stuk met het busje omhoog gereden over de Setervei, een oude gravelweg die naar de zomerboerderijen leidt. Weer een aardig klimmetje vandaag naar de top van de Skarven 1. Weer heel andere wolkenluchten dan gister. Vandaag van die verwaaide wolken. Wij zagen er een rendier in.Het is een geweldig gevoel om over de kam naar boven te lopen met geweldig uitzicht waar je ook maar kijkt.Soms is het pad even weg en moet je een omtrekkende beweging maken om droge voeten te houden. Meestal lukte dat wel, omdat het zo droog was geweest in de zomer.De een na laatste wandeldag begon met een stevige klim naar het Vulufjell. En daar kom je dan zo’n mooie pauze plek tegen. Een reuze steen met allerlei korstmossen en een mooi uitzicht.Alleen met de oudste van de groep de lange variant van 22 km gelopen. Ook hier voerde rood de boventoon. Een Noor vertelde ons dat het door de droogte kwam dat de bosbes nu al aan het verkleuren was. Wij vonden het prachtig en konden er geen genoeg van krijgen. Maar eigenlijk had het nog niet zo rood mogen zijn.Eindeloos genieten van de ongekende weidsheiddie toch ook wel zijn verborgen uitdagingen had. Maar het is gelukt om met droge voeten aan de overkant te komen!Op het verste punt van de wandeling hebben we heel luxe op een bankje bij de onbemande turysthytte in het zonnetje geluncht. Het was een prachtig plekje. Hier kun je ook overnachten als je de sleutel hebt via de bergsportvereniging.We hebben veel moeten struinen deze wandeling, omdat het pad vaak niet goed te vinden was. Maar op de terugweg kwamen we uiteindelijk weer op een duidelijk pad. Deze keer zelfs met markering!!Onze laatste wandeldag begon met de wens voor een goede reis.Een spel tussen zon en wolken zorgde voor een voortdurend wisselend mozaïk van licht en donker.De wind wakkerde aan en de lucht werd steeds dreigender. Zouden we het droog houden vandaag?Ook het blad van multe, een Noorse delicatesse (kruipbraam) laat het landschap zo mooi rood kleuren.Langs de rivier Stora Ulla naderen we de berghut Rondvassbu. De vlag hangt halfstok, omdat de Noorse koning Harald V op 89 jarige leeftijd net was overleden. Hij was erg geliefd bij het volk.In de hut konden we lekker opwarmen en genieten van warme wafels met room en jam bij de thee.De terugweg liep langs de andere oever van de rivier. Wel eerst nog even een stevig klimmetje. Terugkijkend zagen we ook het meer. Op de heenweg bleef dat verscholen.De Stora Ulla, vlak voordat deze zich20 meter in de diepte stort: Storuflossen. Best wel spectaculair. Na nog een kleine kilometer eindigde deze mooie wandeling weer bij het busje. Zodra we ingestapt waren begon het te regenen. Wat hebben wij geboft met het weer deze week. Het droeg bij aan een prachtige reis met zoveel overweldigende indrukken die ik nooit meer zal vergeten.
