door

Rondane

Het is lang stil geweest van mijn kant. En ook de komende tijd zal ik niet regelmatig een nieuwe blog plaatsen. Er gebeurt gewoon nu te veel tegelijk in mijn privé leven, waardoor mijn hoofd er niet naar staat. Maar eind augustus heb ik nog wel een wandelreis voor Agro Natura begeleid in Rondane, het oudste nationaal park van Noorwegen. Het park is indertijd opgericht om het leefgebied van de wilde rendieren te beschermen. Rondane is een prachtig bergachtig gebied dat zijn vorm heeft gekregen in de laatste ijstijd. Gletsjers sleten U-vormige dalen uit, de gletsjerrivieren zorgden voor de V-vormige dalen. Nu is het een landschap met veel hoogte verschillen, schitterende kleuren en prachtige uitzichten. Kortom een grandioos gebied om mooie wandelingen te maken, vaak boven de boomgrens.

Ook Hendrik Ibsen heeft hier rondgewandeld in opdracht van Noorse overheid om de verhalen van de lokale bevolking op te tekenen. Blijkbaar vertelden de bergbewoners enthousiast over de historische figuur Peer Gynt. De verhalen inspireerden Ibsen in ieder geval om het verhaal van Peer Gynt te vertellen zoals wij dat nu kennen. Edvard Grieg schreef de prachtige muziek bij de toneelversie: de Peer Gynt Suite. Wat is er nu mooier dan wakker te worden bij de ochtendstemming uit deze Suite, waarin Peer Gynt, als hij in Afrika is, met weemoed denkt aan zijn geboortestreek in Noorwegen.

Lees verder →
door

Stuifmeel op de kop

Het was best wel warm, de afgelopen week. Wat een zegen is het dan om dichtbij het bos te wonen. Daar heb ik nog eindeloos in de schaduw kunnen wandelen, zonder dat het te warm was. Ik heb echt te doen met iedereen die in de stad woont waar schaduw soms ver te zoeken is. Zondagochtend heb ik samen met mijn collega ‘vrouw van de kerk’ een viering verzorgd, waarin de natuur en hoe we daarmee om kunnen gaan centraal stond. s’Middags ging ik een wandeling maken en kreeg het ene na het andere cadeautje. Een muisje dat snel het kleine paadjes overstak, maar daarna doodstil bleef zitten en zich liet bekijken, terwijl het mij wel goed in de gaten hield met zijn (haar?) glimmende kraaloogjes. Even later zat er een grote bonte specht heel laag in de boom verwoed naar insecten te zoeken. Pas na een tijdje vloog die wat verder. Wat is het toch een mooie vogel. Maar het leukste was iets wat ik nog nooit eerder had gezien.

Lees verder →
door

Leren leven van verwondering

De natuur zit zo wonderlijk mooi in elkaar. Neem de gerande schijnspurrie, een plantje met wit-paarse bloemetjes. Het groeit langs de randen van slenken bijvoorbeeld op Schiermonnikoog. En twee keer per dag worden ze overspoeld door de vloed, die diep in de slenken doordringt. Maar de plant wil het stuifmeel natuurlijk wel droog houden. Zodra het bloempje wordt overspoeld sluiten de bloemblaadjes zich bliksemsnel waardoor ze een luchtbelletje invangen dat het stuifmeel beschermt. Als het water dan weer zakt gaat de bloem open en kunnen de bijen weer voor de bestuiving zorgen. Ik vind dat soort oplossingen in de natuur eindeloos fascinerend.

Lees verder →
door

Is de mens goed voor de Aarde?

Onlangs werd ik geïnterviewd voor het kerkblad van de protestantse gemeente bij ons in het dorp. De rode draad van het interview was wat natuur voor mij betekent in relatie tot (mijn) geloof. Een grote vraag, die uiteindelijk ook leidde tot de vraag: “Denk je dat de Aarde beter af is zonder de mens?” Het is een vraag die ik niet zomaar met een “ja” of een “nee” kon of kan beantwoorden. Wat is beter? Wie of wat bepaalt dat? Is het niet vooral de mens die denkt in beter of slechter? Beter voor wie of wat?

Lees verder →