Twee weken was ik bij een bijeenkomst in de leergang van Space and Grace voor kerkvernieuwers. Het thema van de middag was ‘Laudato si’ als bron van hoop’ met de centrale vraag hoe kerkgemeenschappen een bijdrage kunnen leveren om de menselijke aanslag op de aarde te veranderen in een loflied op de schoonheid van de schepping en de grootsheid van haar Schepper. Het bijzondere van de middag was dat kunst werd gebruikt om met elkaar in gesprek te komen.
Lees verderEen bron worden
Het werd me in de schoot geworpen. Ik mocht voorgaan op 8 maart, derde zondag van de veertigdagentijd, maar ook internationale vrouwendag. En toeval of niet, er stond een evangelieverhaal van Johannes (4, 5-42) op het rooster waarin een vrouw de hoofdrol speelt. Mooier kun je het niet krijgen. Ik vind het echt een bijzonder verhaal; een Samaritaanse vrouw, dus geen Joodse, getuigt als eerste dat Jezus de Messias is. Ze had hem ontmoet bij de bron, waar ze water ging halen en ze waren met elkaar in gesprek geraakt. Jezus weet haar in dat gesprek op waarde te schatten. Ze is voor hem een gelijkwaardige gesprekspartner. En omdat hij in haar een ware leerling/apostel ontwaart, maakt hij zich bij haar bekend als zijnde de Messias.
Lees verderWinterwandeling
In de laatste week van januari maakten we onze winterwandeling in de serie ‘Stiltewandelingen door de seizoenen’. Met een gedicht van Jeanette van Osselen gingen we op pad.
Gezegend zijn we met de seizoenen
van hogerhand ons toebedeeld
om ons te spiegelen, binnen en buiten,
knielen en zaaien, oogsten en danken,
leven als de seizoenen
is steeds opnieuw lucht krijgen
van Gods schepping.
Marijke van der Giessen maakte een mooi fotoverslag dat ik met jullie mag delen.
Lees verderGenadegaven
Afgelopen zondag sloten we in Driebergen de ‘week van gebed voor eenheid’ af met een oecumenische viering. Het is een jaarlijks terugkerende week waarin miljoenen christenen over de hele wereld samen bidden. Om te beleven dat we verbonden zijn – met God én met elkaar. Dit jaar is de week voorbereid door christenen uit Armenië. Het is goed om je te realiseren dat de Armeense kerk één van de oudste kerken ter wereld is en daarmee een kerk is die ons verbindt met de wórtels van het christendom. In de brieven van Paulus lezen we hoe het ging in die jonge christengemeenten. Eenheid was daarin nog helemaal niet zo vanzelfsprekend. Er moest nog veel geleerd worden, en dat is nu, ruim 2000 jaar later, nog steeds zo. Maar verschillen in inzicht, in manieren van doen, maar ook in wat en hoe we precies geloven hoeft de eenheid, die is gebaseerd op Gods liefde, niet in de weg te staan. Als we met een open oor en hart naar elkaar kunnen luisteren dan kunnen die verschillen juist heel verrijkend werken. En dat zie je terug in de oecumenische viering.
Kijk hier naar de viering
Lees hier de overweging die ik mocht houden.
Verstilling
Ik kan me niet herinneren dat ik in de eerste week van januari zoveel gewandeld heb. De sneeuw lokt me naar buiten. De verstilling van het landschap voelt als een weldaad voor de ziel in de roerige wereld, waarin heel veel niet goed gaat, echt niet goed gaat. Maar de sneeuw verzacht, dekt het lelijke even toe. Daar laaf ik mij aan, voor het moment.
Lees verder
GroenGeloven 