Watersnuffels en lantaarntjes

Hebt u enig idee waar het over gaat als ik u vertel dat we heel veel watersnuffels hebben gezien en een paar lantaarntjes?

Tweede Pinksterdag gingen de terrasjes weer open en dat was te merken. Wij hadden met onze dochter afgesproken om te gaan picknicken op landgoed Broekhuizen. Op eerste Pinksterdag was ik daar ook al geweest en was het ‘best druk’ op het grasveld bij de vijver. Nu hadden we het rijk grotendeels alleen.

 

Watersnuffels

watersnuffel wikipedia

Watersnuffel. Foto Wikipedia

Tot een paar jaar geleden kon ik mijn dochter van alles leren over met name planten; hun namen en een paar wetenswaardigheden over smaak, geur, of standplaats. Nu is het andersom. Na jaren lidmaatschap van de JNM, Jongeren in de Natuur, en twee jaar studie biologie, kan zij mij meer vertellen over wat er groeit en bloeit, rondkruipt of vliegt. Zo zaten we nu aan de oever van de vijver en genoten van de prachtige velden waterlelies. In de oeverbegroeiing vloog van alles rond. Vooral de vele azuurblauwe juffers vielen op. Onze dochter wist te vertellen dat dit watersnuffels waren. Te herkennen aan de atoombom (zo’n bloemkoolwolk) op het eerste segment achter de verdikking achter de kop. Een kenner kan dit misschien onderscheiden, maar ik zag het niet zo. Wat me wel opviel was dat het een na laatste segment van het lijf niet blauw was maar zwart, met een heel dun blauw streepje. Tussen de watersnuffels vloog een enkel ’negatief’ met een vrijwel zwart lijf en op het eind een blauw segment. Dat bleken dus lantaarntjes te zijn.

 

Broches

oeverlibel vlinderstichting

Platbuiklibel. Foto: Vlinderstichting

Onze dochter wordt al zo’n echte veldbioloog die niet zonder kijker op stap gaat. Met een kijker kun je natuurlijk naar veel meer kijken dan alleen naar vogels. Wat heb ik genoten om door de kijker naar de platbuiklibel te kijken. Het mooie van libellen is dat ze de dubbele vleugels open houden als ze stilzitten (juffers houden dan de vleugels gesloten). Door het zonlicht leken de vleugels wel van parelmoer. Ik kon met heel goed voorstellen dat kunstenaars zich door libellen hebben later inspireren voor het maken van broches. Vorig jaar hebben we bij een tentoonstelling over kleding van de Russische tsaren en hun vrouwen in de Hermitage in Amsterdam verschillende broches in de vorm van libellen gezien, met veel parelmoer, diamantjes en andere gekleurde edelstenen. Maar eerlijk gezegd, konden die broches niet tippen aan de echte libel.

 

Puur genieten

Er was ook nog een viervleklibel, herkenbaar aan twee keer twee vlekken op de vleugels en dat aan beide kanten. Hoewel deze libel voornamelijk bruin is, was ook deze prachtig om langdurig naar te kijken. Ik kon er geen genoeg van krijgen.  Heel lang hebben we, nog steeds door de kijker, kunnen zien hoe een grote keizerlibel eitjes afzette onder de bladeren in het water. Het was een heerlijke relaxte middag. Een beetje fietsen, picknicken met elkaar en gewoon om je heen kijken. Helemaal opgaan in wat je ziet. Het enige was, wat dochterlief dan ook nog wist te vertellen, dat het allemaal wel heel algemene soorten waren en dat de waterkwaliteit dan wellicht niet optimaal zou zijn. Dat kan dan misschien wel zo wezen, maar ik heb genoten van alle schoonheid, die ons zomaar in de schoot werd geworpen. Een mens heeft niet zoveel nodig om gelukkig te zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s