gerechtigheid

door

Paus toont groene kant

paus Franciscus groenPaus Franciscus spreekt zich uit voor duurzaamheid: kappen van regenwoud is een zonde en beleggen moet duurzamer, zodanig dat milieu en andere mensen (lees de armen) niet worden uitgebuit. Dit mag je natuurlijk ook wel verwachten van een paus die zich Franciscus noemt. Hij koos de naam van de patroonheilige van de dieren en het milieu, omdat die “ons een diep respect voor de hele schepping bijbracht en aanzette tot bescherming van ons milieu, dat al te vaak, in plaats van het goed te behandelen, uit winstbejag wordt uitgebuit.”

10-geboden-voor-milieuDeze uitspraak sluit naadloos aan bij de tien geboden voor het milieu waarmee zijn voorganger paus Benedictus XVI geloof en duurzaamheid verbond. Paus Franciscus zelf is begin dit jaar begonnen met het schrijven van een groene encycliek over de relatie tussen mens en milieu. Ik kijk er naar uit en ben wel benieuwd wat hij daar over zal schrijven. Ik hoop oprecht dat het de 1,2 miljard katholieken en alle andere gelovigen zal inspireren om een levensstijl te ontwikkelen die respect doet aan al het leven op deze Aarde. Want het moet niet bij mooie woorden blijven. Het gaat er uiteindelijk om wat je doet, welke keuzes je maakt, wat je eet, hoe je reist, hoe je woont, bij wat voor soort bank je belegt of je lopende rekening hebt. Groen geloven is duurzaam doen!!

Ik ben heel benieuwd hoe wereldkerk maar ook de (katholieke) kerk in Nederland hier invulling aan gaat geven. Krijgt duurzaamheid bijvoorbeeld meer aandacht in de opleidingen voor priesters en andere voorgangers? Zullen meer kerken zich aansluiten bij de groene kerken? Gaan bisdommen en kerken anders beleggen? Of spelen ook hier andere belangen die zwaarder wegen? In mijn ogen zijn de mooie woorden van de paus, die me uit het hart gegrepen zijn, alleen geloofwaardig als de kerk zelf, van binnenuit, het goede voorbeeld geeft.

Bron: duurzaamnieuws

door

Paus Franciscus persoon van het jaar

Het Amerikaanse tijdschrift Time heeft gister (11-12-13) Paus Franciscus uitgeroepen tot persoon van het jaar 2013. Een geweldige opsteker voor de Rooms-Katholieke Kerk, die toch vaak negatief in het nieuws was. Time stelt dan ook “Wat deze paus zo belangrijk maakt is de snelheid waarmee hij tot de verbeelding van miljoenen mensen is gaan spreken die de hoop op de kerk hadden opgegeven. Zelden wiste een nieuwe speler op het wereldtoneel zo snel zo veel aandacht op zich te vestigen.” Franciscus brengt de klassieke boodschap van de kerk terug door de extra inzet voor de armen. Hij maakt duidelijk, in woord en daad dat de mensen samen kerk zijn.

time-verkiest-paus-franciscus-tot-persoon-van-het-jaar-id5152877-1000x800-n

Ook ik ben gegrepen door het charisma van de paus, door zijn uitspraken en door zijn gewone omgang met de mensen. Het zou toch fantastisch zijn als het gerucht over het ontsnappen van de paus uit het Vaticaan (stiekem langs de Zwitserse garde glippen) om de armen aalmoezen te brengen, waar zou zijn. Onze pastoor verwoordde zijn idee over de paus in de trend van: “Als je vroeger een artikel in de krant zag over de paus dacht ik, wat is er nu weer aan de hand? Nu, bij paus Franciscus denk ik, toch even lezen wat voor interessants hij te vertellen heeft.”

In zijn eerste apostolische exhortatie Evangelium gaudium (De vreugde van het evangelie) constateert een groeiende kloof tussen een meerderheid die arms is en de happy few die in weelde leeft. Deze oneerlijke verdeling is volgens de paus een gevolg van ideologieën die de absolute autonomie van de markt en financiële speculatie verdedigen. Daarom zegt de paus ‘nee’ tegen een tirannie van de markt, tegen een economie die mensen uitsluit. Hij roept Christenen op om afstand te nemen van de ‘welvaartstheologie’ die ten koste gaat van de ‘verantwoordelijkheid jegens onze broeders en zusters.’ Paus Franciscus zit hiermee op dezelfde lijn als onze vorige paus Benedictus, die pleitte voor een eerlijke verdeling van grondstoffen en voedsel en voor een veilige leefomgeving.

Nu maar hopen dat het charisma van de paus zo sterk is dat de samenleving hem niet alleen maar beluistert en bejubelt, maar zijn woorden ook omzet in daden. De kerk kan het voortouw nemen, waarbij we niet moeten vergeten dat wij, mensen, de kerk zijn. Het begint dus bij jezelf, maar alleen samen kunnen we op de weg van gerechtigheid gaan, de weg die Jezus ons wijst.

door

Vast iets

Afgelopen zaterdag was ik bij de gezamenlijke startdag van de Vastenaktie en de Adventsactie. Het was een inspirerende dag en het voelde als een warm bad om met zoveel mensen (bijna 300) samen te zijn. Allemaal mensen die zich actief inzetten voor de projecten die door de Vastenaktie en Adventsactie worden ondersteunt. Voor mij was het mooiste van de dag het samen zingen van het vastenaktielied dat Stan Fritschy heeft geschreven. De tekst van dit lied heeft mij echt geraakt. Je zou zeggen dat het geschreven is voor het thema Groen Geloven. De tien geboden voor het milieu zijn er vrijwel allemaal in terug te vinden.

Vastenaktielied ‘Vast iets’
(Tekst: Stan Fritschy, melodie: ‘Zomaar een dak boven wat hoofden’)

Vast iets voor mij, wat ik ook nastreef,
dromen van recht en waardigheid.
Breken van brood, delen de beker,
vasten uit solidariteit.
Vast iets uit liefde, hoop en geloof,
omdat het anders kan,
een leven naar Gods plan!

Vast iets voor mij, oren wijd open,
horen wat mijn hart inspireert.
Droom die mij roept – krachtvol en moedig –
vraagt mij om wat het zwaarste weegt.
Vast iets voor mensen ver van ons bed,
die dromen net als wij,
van leven frank en vrij!

Vast iets voor mij: méér doen met minder,
leven naar menselijke maat.
Aarde zo rijk, genoeg voor allen;
wonder van delen, overdaad!
Vast iets voor nu en vast voor het kind,
altijd en wereldwijd,
dromen van duurzaamheid.

door

Radio Maria

Een paar weken geleden kreeg ik een mail van Radio Maria. De radio redacteur Vincent Wibier had in de nieuwsbrief van de Bisschoppelijke Adventsactie gelezen over Groen Geloven. Zijn interesse was gewekt en hij wilde graag een interview met mij over Groen Geloven. Tegen zo’n aanbod kun je natuurlijk geen nee zeggen. Afgelopen woensdag 6 november is het interview uitgezonden in het programma ‘Leven met God’. Hebt u het gemist? Hier is een kans om het nog eens rustig te beluisteren.

door

Geen vrede zonder duurzaamheid

Waarom is 21 september een belangrijke dag? Dat was een vraag van een quiz in de Kidsweek. Voor mij is het een belangrijke dag, omdat 13 jaar geleden ons eerste kind werd geboren; een gebeurtenis die je natuurlijk nooit meer vergeet. Maar het antwoord was: omdat 21 september de Internationale Dag van de Vrede is en het komende week vredesweek is.

Vrede, cartoon van Len voor 2013

Vrede, cartoon van Len Vredesweek 2013

Vrede, cartoon van Len Vredesweek 2012

Vrede, cartoon van Len Vredesweek 2012

 

 

 

 

 

 

 

 

Vrede, daar verlangen we allemaal naar. In Nederland leven we al weer 68 jaar in vrede, tenminste als je onder vrede verstaat, zonder oorlog. En daar zijn we dankbaar voor. Maar we weten ook dat op andere plekken in de wereld dit niet zo is. Ik denk aan Afghanistan en Syrië. Maar ik denk ook aan bijvoorbeeld Colombia, Nigeria en Congo. In deze landen is het delven van grondstoffen als steenkool, olie, goud of andere metalen oorzaak van conflict en vervuiling, in plaats van een bron van welvaart en vrede. Gister (19 september) stond nog op de voorpagina van Trouw: ‘Misstanden in kolenmijnen van Colombia verergeren; de mijn die een moordkuil werd.’

De macht om de coltanwinning maakt de leefomgeving onveilig.

De macht om de coltanwinning maakt de leefomgeving onveilig.

Vaak denk ik dan, waar halen we de wijsheid vandaan om dit soort complexe problemen op te lossen. Het zijn problemen die ons ook raken, we gebruiken die delfstoffen immers dagelijks. In het boek van Job (28) wordt antwoord gegeven op de vraag “Waar kun je wijsheid vinden?” Eerst wordt beschreven dat kostbare delfstoffen door veel breekwerk uit de diepte van de aarde verkregen kunnen worden, maar wijsheid niet. Ook blijkt wijsheid niet te koop voor al deze mooie schatten. Dan komt het antwoord: Alleen God kent de weg erheen (naar de wijsheid), hij alleen weet haar te vinden. En God sprak tot de mensen: ”Wijsheid, dat is: ontzag voor Mij, inzicht is het vermijden van het kwaad.”

Inzicht is het vermijden van het kwaad

Wijsheid heeft dus alles te maken met ethiek, solidariteit en gerechtigheid, met je geweten laten spreken. Wil dat niet zeggen dat we een menswaardig bestaan moeten prevaleren boven handelsbelangen en onze eigen hoge welvaart? Inzicht is het vermijden van het kwaad. Betekent dat concreet dat we  geen energie of andere delfstoffen meer afnemen van (energie)producenten zolang die geen schone handen hebben? Of is het makkelijker om maar helemaal over te stappen op wind- of zonne-energie? Misschien is dat ook wel bijdragen aan vrede, het voorkomen van uitbuiting en vervuiling. In de afleveringen 7 en 8 van de tien geboden heb ik hier al meer over geschreven.

Vrede is een werkwoord

Net als geloven, is ook vrede een werkwoord. Vrede wordt het alleen als een ieder vrede vindt in zijn of haar eigen hart en zich in blijft zetten voor een betere wereld. Ieder op zijn of haar eigen manier.

vrede 1

Marjolein Tiemens-Hulscher