We waren erbij vorige week donderdag, mijn dochter en ik, bij het concert van André Rieu op het Vrijthof in Maastricht. Het was een geweldige belevenis. Waar maak je dat mee, dat er zoveel mensen, waar ook vandaan, zo ongedwongen bij elkaar zijn en gewoon onbekommerd genieten? Als ik om me heen keek, zag ik alleen maar stralende gezichten.  Volgens ‘Dingeman’ een unicum.

Trouw, 10 juli 2017

Heel even dreigde onweer nog roet in het eten te gooien. Een dreigende lucht naderde het plein en het rommelde in de verte. Gelukkig bleef het bij een paar bliksemschichten boven het podium en een paar minuten regen. Onder de uitgedeelde poncho’s had niemand daar last van. Het versterkte de saamhorigheid alleen maar.

Ik heb grote bewondering voor de enthousiaste manier waarop Rieu klassieke muziek met een kwinkslag aan de man brengt. Hij ontdoet het van het elitaire vernisje zonder het banaal te maken. Het gaat vooral om het plezier van de muziek; de vreugde om het te maken en om ernaar te luisteren. Waarom zou je de hele tijd stil op je stoel blijven zitten als de muziek uitnodigt tot dansen of meezingen?

Wat Rieu met zijn orkest brengt is veel meer dan alleen maar vermaak. Naast de bekende, haast grijsgedraaide meezingnummers, was er ook ruimte voor pure schoonheid, zoals het Chinese lied dat twee Chinese jonge sopranen zongen. Het lied ging over een rivier die het verleden en het heden met elkaar verbindt en alle emoties van de mensen in zich heeft opgenomen. Je hoorde het in de muziek, daar hadden we geen vertaling voor nodig.