Leven zonder afval

Toen ik alweer meer dan een half jaar geleden de workshop ‘bijenwasdoek maken’ bij Emily-Jane volgde vertelde ze al dat ze een boek aan het schrijven was. Een boek waarin ze vertelt hoe zij met haar gezin het aanpakt om zo weinig mogelijk afval te produceren. Ik moet zeggen, ik vind het knap zoals ze dat voor elkaar krijgt.

Nu ligt het boek in de winkel. Natuurlijk heb ik het direct gekocht. En geheel in stijl werd het ingepakt in een oude poster van een aankondiging van een concert. Het boek is erg mooi geworden. De teksten lezen vlot en prettig en de foto’s zijn prachtig. Alleen al daardoor krijg je echt zin om wat uit te gaan proberen.

boek leven zonder afval

Emily-Jane volgt eigenlijk twee lijnen. De ene is dat ze katoenen zakjes, bijenwasdoek en potjes meeneemt naar de winkel of markt en daar de los verkrijgbare producten in doet als brood, groente, fruit, noten rozijnen enzovoort. Of ze koopt de producten in bulk in. De andere lijn is dat ze veel dingen zelf maakt, zowel voedsel, als schoonmaak- en persoonlijke verzorgingsmiddelen. In het boek staan alle recepten hiervoor vermeld.

Zelf ben ik al helemaal op de katoenen zakjes en de bijenwasdoek overgeschakeld. Het was even wennen, maar nu is het een nieuwe routine geworden. Ik geef nu ook workshops bijenwasdoek maken en iedereen is razend enthousiast over wat je allemaal met bijenwasdoek kunt.

Sinds een paar maanden gebruik ik haar recept voor deodorant. Het is eigenlijk een soort crème op basis van kokosolie en natriumbicarbonaat (baking soda) met nog wat andere ingrediënten. Ik vind het ideaal spul, veel fijner dan ‘echte’ deo. Een aanrader wat mij betreft. (Pas op! Baking soda is niet hetzelfde als schoonmaak soda (natriumcarbonaat). Die kun je niet gebruiken om mee te bakken!!).

En nu op naar de verpakkingsvrije winkels. Binnenkort komt er eentje in Utrecht in de Twijnstraat. Daar kunnen we dan bulk inslaan in onze eigen katoenen zakken.

De engel van dapperheid

Vorige week schreef ik over de engel van deemoed, die je naar jezelf laat kijken en laat zien dat valkuilen bij een ander ook die van jou kunnen zijn. En, toeval of niet, kreeg ik van mijn dochter een blog doorgestuurd van een 23 jarige studente, Laura, uit New York City. Een prachtig voorbeeld hoe de engel van deemoed bij haar binnenkwam. Laura beschrijft hoe zij door de mensen in haar omgeving als het groene, duurzame meisje werd beschouwd en zo dacht ze ook over zichzelf. Ze ergerde zich groen en geel aan het plasticgebruik van een medestudente die elke dag alles in plastic bij zich had, inclusief bord en bestek, dat elke dag in de prullenbak verdween. Maar ze zei er nooit wat van. Op een avond deed Laura haar koelkast open en zag opeens dat alles wat daarin lag in plastic was verpakt. “Ik ben dus geen haar beter”, was wat door haar heen ging. Toen nam Laura een besluit. “Vanaf nu geen plastic meer in mijn huis”. En daar heeft de engel van dapperheid haar mee geholpen. In drie jaar tijd heeft Laura het voor elkaar gekregen om een leefstijl zonder afval te ontwikkelen.

aartsengel MichaelDe engel van deemoed helpt je om je eigen valkuilen te zien. Maar de engel van dapperheid staat dan klaar om samen met jou de strijd aan te gaan om de valkuil te slechten. Zoals Aartsengel Michael strijdt tegen de draak, zo geeft de engel van dapperheid de kracht en het doorzettingsvermogen om te strijden tegen onnodige plastic verpakking (om maar even bij het verhaal van Laura aan te sluiten) door bijvoorbeeld nee te zeggen tegen plastic zakjes en je eigen tasjes en (katoenen) zakjes bij je te hebben. Om je eigen weg te vinden die misschien wel afwijkt van de ‘mainstream’, omdat die beter bij jou past. Ik heb bewondering voor mensen zoals Laura. Dat ze hun leven zo rigoreus weten te veranderen. Het betekent toch dat je veel van wat je gewend bent los moet laten. Je vraagt je misschien af hoe ze dat volhouden. In het begin is het inderdaad een kwestie van volhouden, van discipline. Maar gaande weg merkte Laura dat ze geld bespaarde, beter ging eten en er veel gelukkiger van werd. Ja, en dan wil je niet meer terug natuurlijk.

Wij (als gezin) doen ook ons best, maar als ik eerlijk in ons huis rondkijk, dan valt er echt nog heel veel te veranderen om met recht te kunnen zeggen dat we een duurzame levensstijl hebben. Eigenlijk zijn we nog een beetje als de Laura aan het begin van het verhaal. De engelen van deemoed en dapperheid zullen ons helpen om elke keer weer een kleine stap in de goede richting te zetten. Elke stap is er één.

Bijenwasdoek

Op de dag van de duurzaamheid heb ik mezelf drie cadeautjes gegeven. De eerste was een heerlijke fietstocht van Driebergen naar Baarn. Het was mooi weer en nog redelijk vroeg in de ochtend net na de ochtendspits. De warmte van de zon was al voelbaar, maar de laatste ochtendnevel boven de weilanden was nog niet helemaal verdwenen. Dat was prachtig. Het was dus puur genieten.

Het tweede cadeautje was een workshop bijenwasdoek maken. Daar had ik me al een paar maanden op verheugd. De workshop werd gegeven door Emily-Jane Lowe-Townley. Zij streeft naar een leven zonder afval. Het gebruik van bijenwasdoek past daar helemaal in. Bijenwasdoek kan je gebruiken in plaats van bijvoorbeeld huishoudfolie, kaaspapier of plastic zakjes om producten vers te houden of restjes te bewaren. Dus zoals ik nu al met mijn eigen gemaakte katoenen broodzakken naar de winkel ga, wil ik binnenkort met bijenwasdoek naar de kaasboer. Ik heb hem al voorbereid. Hij kent me al als de mevrouw die altijd het al gebruikte kaaspapier meeneemt, maar hij vindt het bijenwasdoek ook een goed idee.

De workshop was heel gezellig. Met vijf gelijkgestemden hebben we eerst koffie en thee gedronken. Emily serveerde er heerlijke versgebakken scones bij met zelf gemaakte jam. Daarna gingen we aan de slag met katoenen stof, gesmolten bijenwas en jojoba-olie. We moesten een beetje om elkaar heen draaien in de kleine keuken (je hebt namelijk een oven nodig), maar het was wel erg leuk, leerzaam en gezellig. Het leuke was dat we zo al doende en met elkaar pratend, elkaar geïnspireerd hebben voor nieuwe ideeën rondom ieders eigen initiatief, zoals een biologische imkerij, een kruiderij met verkoop van producten en permacultuur.

bijenwasdoek3

Met een kwastje strijk je de gesmolten bijenwas op het warme katoen.

bijenwasdoek5

Even wapperen en het bijenwasdoek is klaar.

 

 

 

 

 

 

 

 

Het derde cadeautje ligt natuurlijk voor de hand. Dat was de fietstocht terug, langs een andere route. Een heerlijk halfuurtje met een broodje en thee op een bankje in de zon met uitzicht op een weiland met koeien vervolmaakte het geheel.

Wil je meer weten over leven zonder afval, de workshops, of andere producten van Emily kijk dan eens op haar website levenzonderafval.blogspot.nl.

Portemonneetjes die verbinden

portemonneetje van sappakZondag 14 september nam diaken Coen van Loon afscheid van onze parochie. Hij vertrekt naar een parochie in Amsterdam. We zullen hem missen. Ik ook, want hij was mijn maatje om duurzaamheid in de parochie vorm te geven. Zo had hij een keer een paar lege sap- en melkpakken meegekomen naar een bijeenkomst over ‘Geloven op reis’. Op die avond vertelde Annemarie Scheerboom over haar ontmoeting met paus Franciscus op de laatste Wereldjongerendagen in Rio. Ze had de paus toen een eigengemaakt portemonneetje van een melkpak gegeven. En Coen wist dat. Daarom had hij die pakken meegenomen. Aan het eind van de avond liet Annemarie zien hoe je daar een portemonneetje van kan vouwen.

portemonnetjes vouwen 1

portemonneetjes vouwen 5Op startzondag begin deze maand hebben we tijdens de koffie met een aantal mensen portemonneetjes zitten vouwen. De koren hebben ook nog gevouwen na afloop van hun repetities. Alle portemonneetjes zijn gevuld met een hartje waarop een wens, mooie spreuk, of groet was geschreven. Tijdens de afscheidsviering hebben we Coen een tas vol van deze portemonneetjes meegegeven die hij kan uitdelen aan zijn toekomstige parochianen. Zo blijven we toch een beetje verbonden met elkaar.

portemonneetjes vouwen 7portemonneetjes vouwen 6

De foto’s zijn gemaakt door Joy Nicola en geven een beeld van hoe gezellig het was om samen de portemonneetjes te vouwen. Wil je zelf zo’n portemonneetje maken dan is hier een filmpje, waarop je kunt zien hoe dat moet.

Pallet: afval of salontafel?

Wij het dak op zolder aan het isoleren. Je wilt niet weten hoeveel ruimte dat isolatiemateriaal inneemt als je nog niet zover bent om het allemaal in één keer ter verwerken. Maar dat terzijde. Dat isolatiemateriaal (uiteraard biologisch verantwoord) werd aangeleverd op een enorm pallet. En wat bleek: het was een weggooipallet, het hoefde niet terug. Het lag bij ons in de woonkamer op de grond, op de plek waar ooit nog wel eens een salontafel zou kunnen staan. Je voelt hem natuurlijk wel aankomen. Het idee werd geboren om van het pallet een tafel te maken. Het was een kwestie van wat zagen, schroeven en lijmen, schuren en lakken. Het zelf iets maken van ‘afvalmateriaal’ geeft veel plezier en een enorme voldoening. En ik zal eerlijk zeggen dat ik trots ben op het resultaat, want de tafel is nog mooi ook.

Nu nog gewoon een pellet, maar in gedachten ...

Nu nog gewoon een pellet, maar in gedachten …

Een beetje zagen,

Een beetje zagen,

een beetje schuren

een beetje schuren

de poten eraan schroeven,

de poten eraan schroeven,

nog even lakken en...

nog even lakken en…

klaar is Kees, een salontafel die er mag wezen.

klaar is Kees, een salontafel die er mag wezen.

Fietsen voor het milieu

Kijk dat is leuk. ‘Fietsen voor het milieu’ kopte een ingezonden brief in de jeugdkrant 7Days van 4 juli. De interesse was gewekt, want hier vermoed je een geestverwante aan het woord. De brief was geschreven door een meisje uit Soest. Zij verbaasde zich erover dat er in 7Days zoveel ophef werd gemaakt over een groep jongens die voor een goed doel naar Parijs fietst en wel 85 km per dag aflegt op de racefiets. Zij zag hier niks bijzonders in, omdat ze met haar vader, moeder, broertje en zusje dit soort afstanden ook aflegt als ze met op fietsvakantie zijn. En dan heb je het niet over een lichte racefiets, maar over zware fietsen vol met bepakking.

“Natuurlijk heb ik wel respect voor ze, maar eigenlijk zou fietsen heel gewoon moeten zijn.”

En dan volgt een beschrijving van wat ze allemaal op de fiets doen. “Door mijn opvoeding moet ik altijd alles fietsen, wij hebben geen auto. Ik woon in Soest, en heb ik een training in Zeist, dan ga ik op de fiets. Boodschappen voor een hele week worden op de fiets gehaald. Doordat er in de fietstassen niet al te veel kan, wordt er ook niet te veel gehaald. Dus hebben we minder afval, dat is beter voor het milieu. Gaan we op vakantie, dan gaan we op de fiets. Dat doen we niet omdat we ons geen auto kunnen veroorloven, maar omdat mijn ouders nadenken over hun eigen invloed op het milieu. Dat zou iedereen moeten doen.”

boodschappen op de fiets

Boodschappen halen we gewoon op de fiets.

Het had over ons gezin kunnen gaan. En ik had het zelf niet beter op kunnen schrijven. Het geeft zo mooi aan, dat fietsen meer is dan de auto laten staan.

Wij gaan dit jaar ook weer op de fiets op vakantie. Richting Basel deze keer en met de trein terug. Want, fietsen is niet alleen goed voor het milieu en je gezondheid, het is ook gewoon leuk. Er gaat niks boven de vrijheid die je voelt als je fietst met de tent achterop.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Niks is zo heerlijk als fietsen met de tent achterop.

Broodzakken

Ik ben nu de trotse bezitter van vijf eigen gemaakte broodzakken. Hiervoor werd ik geïnspireerd door Emily-Jane Lowe, die ‘nee’ zegt tegen de weggooimaatschappij. Zij neemt eigen katoenen tasjes mee naar de markt voor groente en fruit. Ook glazen potten gaan mee om bijvoorbeeld losse rozijnen of noten in te doen. Direct al bij de kraam.

OLYMPUS DIGITAL CAMERADat wil ik ook, dacht ik bij het lezen van een artikel in Trouw (29 april). Ik ben begonnen met het maken van vijf broodzakken. Gewoon van een oud laken dat ik nog had liggen. In de biologische winkel  waar we ons brood kopen, heb ik afgesproken dat de broodbestelling ongesneden en onverpakt wordt klaargelegd. Als ik nu met de broodzakken kom, dan wordt het brood ter plekke gesneden en in de zakken gedaan. Ze vinden het geweldig. Hiermee gebruiken we met ons gezin ongeveer 330 plastic zakjes minder per jaar.

Het brood gaat met zak en al de vriezer in. Maar de eerlijkheid dient mij te zeggen dat het brood na ontdooien in de stoffenzak wel wat sneller uitdroogt dan in een plastic zak. Daarom doe ik het brood na ontdooien met stoffenzak en al alsnog in een plastic zak. Maar die wordt dan wel eindeloos hergebruikt.

Dat doen we trouwens ook met de papieren zakken voor groente en fruit, eierdozen en met kaaspapier. Maar ik heb mij voorgenomen om ook deze te vervangen door zelfgemaakte katoenen zakjes en bijenwasdoek. Emily-Jane geeft workshops hoe je zelf bijenwasdoek kunt maken met bijenwas en jojoba-olie. Zodra er een plekje is ben ik van de partij. Nieuwsgierig geworden? Kijk dan eens op de website van Emily-Jane.

Leven zonder plastic, is ook een vorm van consumanderen!

Marjolein Tiemens-Hulscher