We volgen niet altijd het gebaande pad.

Vorige week hebben we een meditatieve wandeling gemaakt. We deden dit op het mooie landgoed Hydepark tussen Doorn en Driebergen. Voor de meeste van ons een vrij onbekend landgoed, omdat het niet vrij toegankelijk is. Het was dus leuk dat de nieuwsgierigheid naar dit landgoed bevredigd werd, want ik ben er al heel vaak langs gefietst.

Wat maakte de wandeling meditatief? Dat waren de vragen die we aan elkaar stelden. Soms centraal in de hele groep, maar ook twee aan twee. Zo ging er een vraag over verwondering. Waar verwonder jij je over? Ik verwonder me over het leven, het mysterie van het leven. De vraag hoe het leven begonnen is houdt mij bezig. Als je ziet hoe mooi en vernuftig alles in de natuur in elkaar zit en geregeld is, kan je daar alleen maar met ontzag naar kijken en je er over verwonderen. Kijk alleen eens naar een bloem of het blad van een boom.

Verwondering.

Zo mooi, zo kunstig en ook functioneel. En dan te bedenken dat de bomen elk jaar opnieuw tienduizenden bladeren maken. Als ik daar over nadenk, voel ik bewondering en verwondering. Hoe het eerste leven begon? Het antwoord zal, denk ik, altijd een geheim blijven, en dat is ook helemaal niet erg. Het er over nadenken, of het onderzoeken, maakt wel dat je het mooie van het leven in ziet. Dat er meer moet zijn dan alleen een oerknal en een bliksemstraal in de oersoep. Samen wandelend hierover mediteren laat je weer die verwondering ervaren, en daarmee ook het respect voor de schepping.

Een andere vraag was, wat zou je willen bewaren, in de zin van behoeden, behouden, beschermen? Het eerste dat  bij de meeste van ons opkwam waren de kinderen. Maar ook onze planeet aarde. Dat we haar in een goede staat door kunnen geven aan onze kinderen en kleinkinderen. We hebben de aarde immers slechts in bruikleen van de toekomst. Eigenlijk zou ik willen dat we onze planeet mooier achter laten dan we haar hebben aangetroffen. Een aarde met schone lucht, met schoon water voor iedereen, met minder armoede en hoger, met minder hebzucht, met een samenleving die gebaseerd is op solidariteit en gerechtigheid; een wereld van vrede.

Een mooie witte gladde steen, symbool voor een wilsbesluit.

Sinds de wandeling zit er een mooi glad, wit steentje in mijn jaszak. Dit steentje is symbool voor wat ik wil koesteren. Een ander steentje, die ik niet zo mooi vond, ligt nu op de bodem van de vijver. We hebben allemaal een steentje in de vijver gegooid, tezamen met een eigenschap, die we wel van Onze Lieve Heer gekregen hebben, maar die je liever kwijt wil, omdat die je hindert in het dagelijks leven. Elke keer als ik mijn mooi gladde steen voel in mijn zak herinnert dit aan mijn wilsbesluit dat ik genomen heb daar bij die vijver; het tastbare resultaat van een inspirerende meditatieve wandeling.